San Isidro (versión profe)

A semana pasada, Xaquín e máis eu atrevémonos a acompañar á xentuza (ou xentiña)de 2º á neve.

Alá estabamos o domingo na estación de autobuse cando chegou Secundino (o noso conductor) co autobús cheo de pontevedreses de 1º da ESO, Xan e Xosé Luis (os profes acompañantes) e Carla e Yoli (as nosas monitoras).

Seis horas de bus, con parada na Gudiña a repoñer forzas e en Boñar a recoller a Conde (o noso outro monitor, alias "o Moñañés"), para chegar a Cofiñal, pequeno e nevado pobo a carón de Puebla de Lillo. Alí coñecemos ao resto dos monitores: Zaira (de Cangas tamén) e Abel (un pouco tolo el, e o que máis trasnadas fixo en toda a semana), Despois do reparto de habitacións, a cear.

O luns pola mañá recollemos o material que iamos utilizar toda a semana (botas, esquís, paus e casco). Despois fomos a estación para a nosa primeira clase, pero antes houbo que poñerse as botas de esquí e iso era o máis doloroso, moito peor que as caídas. Cuña para aqui, cuña para alá, acabamos o día mallados.

O martes continuamos coa cuña e a subida en escaleira. Cando practicabamos libremente despois do marabilloso bocata de tódolos días, vai Borre e cae, convertíndose no primeiro lisiado. O pobre quedou sen poder esquiar máis, castigado toda a tarde comigo mentres os demais visitaban o torreón e o museo de Puebla de Lillo, e paseando en muletas a partir de entón.

O mércores seguimos co esquí e, tras engullir o bocata, dereitiños a ducharnos para marchar a León. Tras facer a "cucaracha" e visitar a catedral (moi ben explicada por Max e Xaquín), dúas horas de tempo libre para todos.

O xoves xa case todos xirabamos e eu, coa axuda de Xan e Xosé Luis, alá me fun pola pista azul de Requejines abaixo, caendo cada dous por tres. Pola noite houbo actuación estelar dos diferentes grupos de Pontevedra, Meis, Mosteiro e Cambados, pero a actuación estelar celebrouse no garaxe, onde os nosos monstruíños fixeron unha gran actuación.

E o venres todo rematou. Todos os que quixeron tiráronse Requejines abaixo cos monitores. Cando parecía que Borre sería a nosa única baixa, uníronse Carmela e Laura. Repartiron diplomas e batidos de fresa para todos. Despois de devolver o material, uns engulimos o bocata mentres outros se cambiaban. Con todo ese aroma a humanidade, marchamos para Cangas, parando novamente na Gudiña e deixando a Yoli en Porriño. E para que houbese anécdota final, tiveron que vir os pais da estación ao concello porque a semana santa xa comezara en Cangas.

Aquí van as mellores fotos da semana:

E algunhas máis das paisaxes:

E xa sabedes, todo o que se me esqueceu contar para os comentarios... ou quizais unha entrada (versión alumnos).

Terry Fox Run

Uns desde o Barco de Valdeorras, e outros dende o outro lado do charco, Canadá.

Aquí, entre horas libres e clases de cociña tamén facemos outras cousas como por exemplo, correr 2km entre bloques de casa de madeira para loitar contra o cancro. A isto chámanlle Terry Fox Run, debido a que Terry Fox foi un deportista que cando só era un adolescente diagnosticáronlle cancro de tibia. Intentou loitar contra el mediante quimioterapia pero cando viron que non era posible tomaron a decisión de amputarlle media perna. Pero a noite antes de que isto sucedera o seu entrenador de baloncesto ensinoulle un artigo dunha revista que falaba dun home cunha perna amputada que correra na maratón de Nova York, esto fixo pensar a Terry que decidiu correr para loitar, cunha perna de metal correu maratóns e fixo campañas contra o cancro. Pero isto non era suficiente, xuntou xente e decidiu comezar a maior carreira, propúxose recorrer Canadá dun lado a outro.

Desafortunadamente Terry Fox non puido rematar esa carreira, pois morreu con soamente 22 anos nun hospital de Port Cuquitlam (pobo que está a unha hora de onde eu vivo). En honor á gran persoa que foi Terry Fox todos os anos organízanse maratóns por todo o país nos que participan millóns de persoas.

Nós participamos e demos as nosas donacións na carreira que organizarou o noso instituto. Tamén tivemos o honor de asistir a unha charla que veu dar o entrenador de Terry Fox, a persoa que o empuxou a correr para loitar, e ademais diso o noso colexio organizou unha 'actividade' para todos aqueles que quixeran rapar a cabeza en sinal de apoio a todas as persoas con cancro, no cal participaron numerosos alumnos.

Lonxe de vós

Este ano mandáronme ás terras do Barco de Valdeorras, lémbrome moito do Monte Carrasco, seica por aquí teñen bo viño, xa vos contarei.

Saúdos para todo o insti, especialmente para os rapaces e rapazas da miña titoría.